Week 4: Egypte

Ik was er meer dan ooit klaar voor. Egypte….ooit een droom die nu werkelijkheid ging worden. Ik had Celine aan mijn zijde. Op de luchthaven hadden we dolle pret. Helemaal klaar voor de 5 uur durende vlucht.

Helaas werd ik na 4 uur misselijk en kreeg ik last van mijn darmen. Al snel zorgden die lichamelijke gewaarwordingen ervoor dat ik angstig werd. O nee, niet opnieuw! Niet nu al!

Ik voelde de angst en daarmee gepaard de teleurstelling.

Ik had iets gedaan wat ik niet had mogen doen voor ik vertrok. Ik had gefantaseerd over deze reis. Een reis zonder angsten. Elk moment genieten en de reis afsluiten in tranen van geluk. De tranen waren er, maar niet van geluk…

Er was even geen weg terug en de spanning zinderde door mijn hele lichaam. Celine stelde me gerust. Ze zei de woorden die ik nodig had maar ik kon de angst en teleurstelling niet uit mijn lichaam krijgen. Ik had het gevoel dat de nieuwe Lieselotte in België was gebleven en ik in Egypte was aangekomen met de oude Lieselotte vol met angsten.
Ik belde naar An, mijn psychologe. Zij hielp mij erdoor. “Dit is een oefening. Dit hebben we besproken. Deze reis moest je doen om de angst nog eens uit te lokken. Dompel je onder in de angst”. Toen ik die woorden zachtjes luidop zei, sloop ze weg. Na ons gesprek had ik een euforisch moment. Fuck yeah in zit in Egypte! Maar even daarna nam de angst weeral over.

Hoe kon ik denken dat 3 maanden therapie mij zou verlossen van iets wat mijn leven al 3 jaar beheerst. Stiekem had ik dat gehoopt.

An zei mij ooit: “jij wilt al lopen, alvorens je kunt stappen.” Dat is ook zo. Ik was het gewoon beu. Kotsbeu! Angstaanvallen hebben is gewoon kut. Het is meer als vervelend. Beeld je eens in om meerdere uren aan een stuk schrik te hebben van iets. Dat is zo vermoeiend.

De komende avond en volgende dag was het komen en gaan met de angst.
Eten was moeilijk. Alles zat vast. Het was proppen om toch iets binnen te krijgen zodat ik wat energie had.

Voor de rest van de dag lagen we aan het strand. Ik probeerde te genieten maar mijn hoofd was er niet bij. Ik had het zwaar, heel zwaar.
Ik greep naar de alcohol wat op dat moment een paar uur rust bracht. Ik kon even lachen en genieten met Celine. Ze zei me; let wel op, als de alcohol is uitgewerkt, gaat je angst terugkomen. En ze had meer als gelijk. Hij sloeg terug en deze keer dubbel zo hard. Celine legde me op bed en begon te praten. Ik smeekte om een vlucht vroeger naar huis te nemen. Ik kon het niet langer aan. Wanneer je een angstaanval hebt, hoor je wel wat iemand zegt, maar je luistert niet. Je ziet de aanraking, maar voelt hem niet. Je bent in je eigen wereld overmand door paniek. Moe, uitgeput, alsof je een marathon hebt gelopen. Ik belde terug naar An en gaf Celine aan de lijn. Samen hielpen ze mij er opnieuw door en overtuigde me om vol te houden.

De volgende dag ging het iets beter. Ik kon toch even genieten. Van de zon, van de lekkere koffie, van de leuke en grappige gesprekken met Celine. Maar hij was er wel. De pitbull. Ik probeerde zijn poten te pakken en te dansen met hem. Sprongetjes maken, dansend in een cirkel. Ik kreeg een glimlach. Is dit wat ik moest doen? Dansen, zitten, wandelen met die pitbull van angst? Het hielp… Ik kon wat lachen en mij beter ontspannen. Ik legde mij erbij neer. Ik voel mij angstig en gespannen, maar het is ok zo.
We waren niet met 2 op vakantie, maar met 3. Celine, de pitbull en ik. Samen brachten we de dag, avond en nacht door.

De laatste dag, zaterdag, ging het nog beter. Ik wist natuurlijk dat ik naar huis ging gaan die avond. Het zorgde ervoor dat ik nog genoot van de zon, dat we leuke foto’s konden maken, dat ik een grote pizza kon binnenkrijgen en dat ik het zelfs een beetje spijtig vond dat we gingen vertrekken.

Eens op het vliegtuig naar huis, overliep ik de reis.
Wat me eerst niet lukte, ging nu wel. Ik was fier op mijzelf dat ik had volgehouden. Ik was dankbaar. Dankbaar voor Celine aan mijn zijde, dankbaar voor An die ik in totaal 5 keer had gebeld. Dankbaar voor Goele, mijn beste vriendin, die mij iedere keer een goed gevoel gaf. Dankbaar voor mijn vriendin Charlotte, die mij bemoedigende berichten stuurde en me deed volhouden. Dankbaar voor mijn ‘vies bomme meisjes’ die me lieve berichtjes stuurde.
Ik had het gehaald! Deze keer niet een reis zonder angsten maar eentje met, die ik overwonnen heb!