Auteur: Lieselotte Zels

1 jaar en 9 maanden later na mijn reis naar Egypte was het zover. Ik ging al op mijn eentje naar de zee, zonder angst. Maar plande ook al een reis naar Mallorca met een vriendin die ik last minute moest afzeggen omdat de dagen ervoor pure hel was. Nu was het erop of eronder. Mensen zeiden me: “Nou als het zo erg is, blijf je toch gewoon in België reizen?” “Probleem opgelost, toch?” Zo bekeek ik het niet… als je je angst je wereld laat kleiner maken, dan laat je die winnen en is de kans groot dat hij je wereld alleen maar kleiner en kleiner maakt.

Karlien, mijn reisgenoot, en ik lieten hier en daar regelmatig vallen “Ey we hebben samen verlof, zullen we weg gaan?” Maar nooit plande we iets concreet. Tot 2 weken voor ons verlof. Ze vond een yogaretrait in Allicante, Spanje. De plaatsten waren beperkt en voor ik het wist klikte ik op boeken.

‘Met iedere dag die passeerde zag ik in mijn ooghoek, de pitbull rechtstaan uit zijn slaap. Ik probeerde niet te kijken maar naarmate hij dichter kwam, werd het moeilijk.’

Ik stuurde naar Karlien: “ik kan het niet, ik ga niet mee, sorry!” Om de dag erna een berichtje in te spreken: “Sorry, ik ga wel mee, had even een slecht moment.” Karlien, die heel goed weet wat het is, reageerde iedere keer met begrip en liefde. Iemand anders zou denken ‘Amai zeg die weet het toch ook niet ze!’ Maar zij niet. Ik voelde dat zij het was waar ik dit mee moest doen. Dus ik ging ervoor! Maandag 13 september, met mijn pluchen pitbull in mijn rechterhand, valies in de linkerhand bracht mijn vriendin Lien me naar de luchthaven.

Eens daar begonnen de zenuwen door mijn lichaam te zinderen. Blijkbaar had ik al 3 keer dezelfde vraag aan Karlien gesteld en luisterde niet eens naar het antwoord. Het enigste wat ik hoorde was de stem in mijn hoofd: ‘ik voel me niet goed, ik voel me niet goed, ik voel me niet goed’ Ik besloot een halve temesta te nemen. We checkten in en het begon…

‘We stonden klaar aan de gate en ik bevroor. Ik werd misselijk, duizelig, trillende handen en begon te huilen. ‘Ik kan het niet, ik wil terug naar huis!’

Karlien reageerde opnieuw alsof ik zei dat ik gisterenavond patatjes met vlees had gegeten. Ze dwong me niet. Ze zei gewoon: “Ok je moet niet, het is niet erg.” Maar ik vond het wel erg…

Ik besefte als ik nu naar huis ging dat ik in een zwart gat ging vallen. Dat de teleurstelling ervoor ging zorgen dat ik 5 dagen mijzelf als een ongelofelijke verliezer ging voelen. Het was kiezen tussen de pest of de cholera. Voor ik het wist hoorde ik mijzelf zeggen “ok, ik ga mee!” Ik besloot mijn oortjes in te doen, mij even af te sluiten en rustige muziek te luisteren. Toen we eenmaal naar buiten wandelde en ik de Boeing 737 zag, ging er een nieuwe energie door mij heen. Het voelde als de juiste keuze. De vliegreis verliep vlot. Het opstijgen en dalen vind ik dan ook een geweldig gevoel! Toen we landen, voelde ik weer die spanning.

Voor ik vertrok, had ik laten weten aan Anouk, van de yogaretrait, dat ik een angststoornis heb. Zij reageerde heel begripvol en ook zij was het die klaarstond op de vlieghaven. Ze moest het aan mijn ogen gezien hebben. Karlien legde onmiddellijk aan haar uit wat de situatie was en Anouk was een engel. Ze ging dadelijk in gesprek met mij en negeerde het niet. Ze keek me recht aan en vroeg hoe ik me voelde. Ze vertelde dadelijk over haar ervaringen met angst. Eens aangekomen in hun huis, stond er al dadelijk lekker eten voor ons klaar bereid door haar man Colin. We waren omringd door olijfbomen, palmbomen, prachtige gekleurde bloemen, de grappigste kleine balkippetjes, katten, schapen en een super schattig geitje. Ik voelde de liefde die ze in dit prachtige huis hadden gestoken.

We leerde al dadelijk de rest van de groep kennen. 4 vrouwen, allemaal van een ander land, allemaal met een andere persoonlijkheid maar allemaal daar om rust te vinden. De dagen passeerde en iedere dag was er een uitdaging voor mij. Karlien nam veel zorgen van mij weg door telkens die angsten ook even voor te leggen aan Anouk en Colin die iedere keer een gepaste uitweg voorstelde als de paniek zou toeslaan. Maar hij kwam niet… Iedere dag dacht ik dat hij wel zou komen. Na 5 jaar te reizen met angsten was dit zelfs vreemd.

Wanneer ik mijn ogen sloot, zag ik de pitbull slapen. Te lui om op te staan.

Karlien en ik hadden hetzelfde tempo. We deden zelfs extra dingen bovenop de planning die voor veel hilarische momenten zorgde. Er waren tranen, maar deze keer van het lachen en van geluk. Karlien liet me meer dan eens merken hoe fier ze was op mij. Op een avond vroeg ze mij “Vertel mij eens over tattie?” Die avond en die vraag zal ik nooit vergeten. Zo’n vraag stellen, dat is vriendschap in zijn mooiste vorm. Dinsdag maakte we een fietstocht naar het strand. Onderweg besefte ik dat ik mijn temesta vergeten was. Mijn back-up. En ik kreeg bang. We gingen ergens zitten, dronken een wijntje en Karlien at in een sneltempo een bord calamaris leeg omdat de kans groot was dat ik plots wilde vertrekken. Ja zo’n goei vriendin is ze 🙂 Ik moest even wandelen. De golven waren zo wild op dat moment dat ik er gewoon wilde inspringen en gek doen. Uiteraard had Karlien hetzelfde idee. Ik beelde me in dat de golven mijn angsten waren en dat ik ze gewoon over me heen liet gaan terwijl Karlien alle moeite van de wereld deed om haar bikini niet te verliezen 🙂

Ik kreeg veel berichtjes van vrienden, familie en zelfs collega’s en ex-collega’s. Één boodschap van een vriend heb ik gedurende de reis vaak tegen mijzelf gezegd; ‘je bent dezelfde persoon op vakantie. Je staat daar hetzelfde op, je ontbijt daar hetzelfde en de zwaartekracht is daar hetzelfde.’ Iets wat mensen met angst vaak vergeten. De veiligheid zit in jezelf. Deze keer had ik het gevoel dat mijn anker in mij zat en niet was thuisgebleven. Waarom lukte het mij nu wel? Ondertussen was mijn relatie van 7 jaar ten einde gekomen. De maanden die daarop volgden heb ik heel hard gewerkt aan mijzelf. Ik gaf mijzelf de tijd om de dingen te doen die ik leuk vond en liet alle emoties over me heen komen. Ik omringde me met mensen die lief waren en steun boden. Ieder op zijn manier trok mij vooruit. Sommige waren als een soort coach. Ze inspireren je, ze moedigen je aan, ze nemen je onzekerheden weg, ze trekken je vooruit, ze geven je energie maar op een bepaald moment moet je ook loslaten en het alleen doen. Het blijft een cliché maar jezelf graag zien is heel belangrijk. Mijn angststoornis probeer ik ook graag te zien. Het heeft een pad geopend voor mij die ik anders nooit had bewandeld. Het heeft gezorgd voor diepere gesprekken, connecties en nieuwe vriendschappen. Dat koester ik!

Laat me het kort even over die temesta hebben. Ik ben hier geen voorstander van. Ook Ann mijn psycholoog niet. Er is nog nooit iemand verlost van een angststoornis door temesta te nemen. Tot nu toe reisde ik zonder ze te nemen. Tot dus vorige week, dat halve kleine wit pilletje voor ik vertrok. De volgende dagen sprak ik af met Karlien om de paniek samen op te vangen en samen te beslissen wanneer ik het zou nemen. Maar de paniek bleef dus weg…Iedere dag was een overwinning. En iedere dag nam ik een moment voor mijzelf, in de witte schommel onder de olijfboom, om hier bij stil te staan. Ik was fier op mijzelf! 5 jaar lang, ben ik blijven proberen, reis na reis, angst na angst. Om de 3 weken therapie, yoga en veel meditatie. Ik bleef hopen en bleef proberen omdat ik mijn angsten mijn leven niet liet bepalen. Het was me gelukt. I fucking did it!

Waarom spaghetti met wodkasaus? Omdat ik dit goed kan maken. Omdat iedereen die mij kent, nu zal glimlachen en denken ‘dju dat was lekker’ of ‘ik probeerde het te maken maar was niet hetzelfde als die van u’ Omdat ik het wil maken voor degene die dit nu lezen en het nog nooit proefde. Omdat ik het steeds maak met liefde. Omdat het staat voor wie ik ben. Simpel maar met een extra twist. Met pit. Met durf. Met lef. Nooit saai. Niet zoet. En met een beetje angst…

Bedankt Karlien en bedankt pitbull…

Gracias a la Vida!

Nog een laatste kleine uitstap alvorens ik een half jaar thuis zijn, kon afsluiten. Maandag 13 januari begon ik met een nieuwe job.

Maar dus nog even met mijn vriendin Anouk naar Brussel.
Veel wandelen, veel leuke tweedehands winkeltjes, lekker eten en een aanrader van een cocktailbar ‘Bar Beton’.

Gelukkig mocht ik deze trip weer afsluiten zonder angsten.
Maar toch, ze is niet weg…de angst zit nog diep in mij.

Ondertussen ga ik al 5 maanden iedere week naar mijn meer dan een psycholoog, An. Zij is mijn mental coach, mijn houvast, mijn gezond verstand. Ik kijk echt uit naar onze gesprekken. Ik voel me instant beter als ze glimlacht naar mij. Ik kan haar niet genoeg bedanken voor waar ze mij vandaag heeft gebracht. Zelfzeker, stabieler, vrolijker en vaak zelfs gelukkig.

Ik ben er nog lang niet maar ik kom er wel.
Het leven is nu eenmaal met vallen en opstaan. Geen goede dagen zonder slechte dagen. En die moeten we gewoon later gebeuren. Soms moet je je shit omarmen en jezelf een baaldag gunnen.

Laatst zag ik het programma ‘vandaag over een jaar’ met Mille, 23 jaar. Ook zij heeft al jaren last van paniekaanvallen.
Haar doel was na een jaar kunnen zeggen dat ze niet lijdt in haar leven maar haar leven leidt. Ze toonde hoe zwaar het was. Hoe de stress en angst haar soms overnam. Ook zij is opgenomen geweest, net als ik….

Aan haar en zoveel andere die de moedige stap hebben gezet om hunzelf te laten opnemen, wil ik zeggen:

“Het was niet het einde van de wereld, gewoon een dipje tussendoor waar je de kunst van het genieten heel eventjes verloor”

Je bent geen verliezer omdat het niet lukt, maar een winnaar omdat je probeert…..

Ik was er meer dan ooit klaar voor. Egypte….ooit een droom die nu werkelijkheid ging worden. Ik had Celine aan mijn zijde. Op de luchthaven hadden we dolle pret. Helemaal klaar voor de 5 uur durende vlucht.

Helaas werd ik na 4 uur misselijk en kreeg ik last van mijn darmen. Al snel zorgden die lichamelijke gewaarwordingen ervoor dat ik angstig werd. O nee, niet opnieuw! Niet nu al!

Ik voelde de angst en daarmee gepaard de teleurstelling.

Ik had iets gedaan wat ik niet had mogen doen voor ik vertrok. Ik had gefantaseerd over deze reis. Een reis zonder angsten. Elk moment genieten en de reis afsluiten in tranen van geluk. De tranen waren er, maar niet van geluk…

Er was even geen weg terug en de spanning zinderde door mijn hele lichaam. Celine stelde me gerust. Ze zei de woorden die ik nodig had maar ik kon de angst en teleurstelling niet uit mijn lichaam krijgen. Ik had het gevoel dat de nieuwe Lieselotte in België was gebleven en ik in Egypte was aangekomen met de oude Lieselotte vol met angsten.
Ik belde naar An, mijn psychologe. Zij hielp mij erdoor. “Dit is een oefening. Dit hebben we besproken. Deze reis moest je doen om de angst nog eens uit te lokken. Dompel je onder in de angst”. Toen ik die woorden zachtjes luidop zei, sloop ze weg. Na ons gesprek had ik een euforisch moment. Fuck yeah in zit in Egypte! Maar even daarna nam de angst weeral over.

Hoe kon ik denken dat 3 maanden therapie mij zou verlossen van iets wat mijn leven al 3 jaar beheerst. Stiekem had ik dat gehoopt.

An zei mij ooit: “jij wilt al lopen, alvorens je kunt stappen.” Dat is ook zo. Ik was het gewoon beu. Kotsbeu! Angstaanvallen hebben is gewoon kut. Het is meer als vervelend. Beeld je eens in om meerdere uren aan een stuk schrik te hebben van iets. Dat is zo vermoeiend.

De komende avond en volgende dag was het komen en gaan met de angst.
Eten was moeilijk. Alles zat vast. Het was proppen om toch iets binnen te krijgen zodat ik wat energie had.

Voor de rest van de dag lagen we aan het strand. Ik probeerde te genieten maar mijn hoofd was er niet bij. Ik had het zwaar, heel zwaar.
Ik greep naar de alcohol wat op dat moment een paar uur rust bracht. Ik kon even lachen en genieten met Celine. Ze zei me; let wel op, als de alcohol is uitgewerkt, gaat je angst terugkomen. En ze had meer als gelijk. Hij sloeg terug en deze keer dubbel zo hard. Celine legde me op bed en begon te praten. Ik smeekte om een vlucht vroeger naar huis te nemen. Ik kon het niet langer aan. Wanneer je een angstaanval hebt, hoor je wel wat iemand zegt, maar je luistert niet. Je ziet de aanraking, maar voelt hem niet. Je bent in je eigen wereld overmand door paniek. Moe, uitgeput, alsof je een marathon hebt gelopen. Ik belde terug naar An en gaf Celine aan de lijn. Samen hielpen ze mij er opnieuw door en overtuigde me om vol te houden.

De volgende dag ging het iets beter. Ik kon toch even genieten. Van de zon, van de lekkere koffie, van de leuke en grappige gesprekken met Celine. Maar hij was er wel. De pitbull. Ik probeerde zijn poten te pakken en te dansen met hem. Sprongetjes maken, dansend in een cirkel. Ik kreeg een glimlach. Is dit wat ik moest doen? Dansen, zitten, wandelen met die pitbull van angst? Het hielp… Ik kon wat lachen en mij beter ontspannen. Ik legde mij erbij neer. Ik voel mij angstig en gespannen, maar het is ok zo.
We waren niet met 2 op vakantie, maar met 3. Celine, de pitbull en ik. Samen brachten we de dag, avond en nacht door.

De laatste dag, zaterdag, ging het nog beter. Ik wist natuurlijk dat ik naar huis ging gaan die avond. Het zorgde ervoor dat ik nog genoot van de zon, dat we leuke foto’s konden maken, dat ik een grote pizza kon binnenkrijgen en dat ik het zelfs een beetje spijtig vond dat we gingen vertrekken.

Eens op het vliegtuig naar huis, overliep ik de reis.
Wat me eerst niet lukte, ging nu wel. Ik was fier op mijzelf dat ik had volgehouden. Ik was dankbaar. Dankbaar voor Celine aan mijn zijde, dankbaar voor An die ik in totaal 5 keer had gebeld. Dankbaar voor Goele, mijn beste vriendin, die mij iedere keer een goed gevoel gaf. Dankbaar voor mijn vriendin Charlotte, die mij bemoedigende berichten stuurde en me deed volhouden. Dankbaar voor mijn ‘vies bomme meisjes’ die me lieve berichtjes stuurde.
Ik had het gehaald! Deze keer niet een reis zonder angsten maar eentje met, die ik overwonnen heb!

3 maanden na mijn opname en 14 therapie sessies later ging ik voor dat stapje verder. Mijn derde reis, mijn derde uitdaging. Deze keer buiten België, richting Duitsland naar Keulen.
De sfeer opsnuiven van kerst! Ik boekte een hotel dicht aan de kerstmarkt.
Rond 14u kwam ik aan. Mijn auto ergens parkeren was een hele opgave. Nergens plaats, overal rode bordjes ‘besetzt’, druk verkeer, veel regen. Gevolg: stress!
Gelukkig ging het inchecken vlot. Kamer op, spullen neer en off i go!
De kerstmarkt was zoals een kerstmarkt moet zijn. Lichtjes, veel kerstversiering, kerstliedjes die weergalmde tussen de verschillende standjes en een luid gelach van mensen die net dat glaasje teveel gluhwein op hadden. Heerlijk.

Na een paar uurtjes rondstappen overviel me plots toch een eenzaam gevoel

Na een paar uurtjes rondstappen en cadeautjes voor vrienden en familie, overviel me plots een eenzaam gevoel. Ik ging even op een bankje zitten en belde mijn vriendin Charlotte. De eenzaamheid gleed langzaam weg. Dan maar terug naar het hotel. Douchen, pyjama aan en chillen onder de dekens. Maar 22u werd al snel 23u… en plots was het 2:00u en ik lag nog steeds wakker…ik kon de slaap niet vatten. Ik dacht aan de mensen die ook last hebben van angsten. Ik dacht aan Lieven Scheire. Dus ik googelde ‘Lieven Scheire angst’. Ik las een artikel van hem in de standaard en vond deze woorden van hem: “als ik bang was dat ik bang ging worden, werd ik ook doodsbang”. Dit is exact wat er bij mij gebeurde. Angst hebben voor de angst.
Al gewoon denken ‘ik mag geen angst voelen’ kon er al voor zorgen dat die denkbeeldige pitbull voor mij stond en ik in modus ‘vechten of vluchten’ schoot.

Maar ook bij deze trip, bleef ze weg. Ookal voelde ik me wat eenzaam en bang. Hij bleef weg….

Misschien toch tijd voor een zwaardere uitdaging. Geen stap maar een sprong? Wat denken jullie? Fuck it! Volgende week….mijn reis zonder angsten…naar Egypte met een parel van een vriendin Céline!

Bestemming: Gent – Uitdaging: overnachting alleen op hotel

Na mijn wekelijkse afspraak met Ann, mijn psycholoog, reed in naar Gent. Een vlotte rit zonder vreemde gedachten. Eens ingecheckt in mijn hotel sprak ik af met mijn vriendin Karlien. Van haar leerde ik dat angsten hebben niet vreemd is. Tegen haar kan ik eerlijk zijn. Tegen haar durfde ik zeggen: ‘ik heb heel diep gezeten’ ‘ik was op’ ‘ik zag het leven even niet meer zitten’. Zo’n vriendin is zeldzaam. En dat koester ik.
Karlientje jij bent top! Maar wat ik vooral van jou heb geleerd: Speel nooit met je gsm in bad als die aan het opladen is…haha

Na een beetje shoppen en heerlijk eten bij de Libanees keerde ik terug naar mijn hotel. Alleen…zonder gezelschap.

De stilte en de donkere avond overviel me toch even. Even sloop die angst schaduw over mij.

Een rilling, een ongemakkelijk gevoel, lichte spanning…angst?
Maar gelukkig startte ik de cirkel niet. De cirkel van spanning naar angst en van angst naar paniek. Hij bleef gewoon even voor mij staan, mijn denkbeeldige pitbull. Hij blafte niet. Hij beet niet. Hij ging gelukkig weg zodra ik onder de warme lakens kroop en ik even tot rust kwam.
Hoewel de nacht toch wat stroef verliep, voelde ik mij de volgende ochtend best goed. Ik stond op, even een koffie op mijn hotelkamer en klaar voor het ontbijt. Hotel Harmony in Gent is dik in orde!

Weer een solotrip die ik mag afsluiten zonder angsten. YES I CAN!

Volgende week: Keulen, compleet alleen, met opnieuw een overnachting!

Guilty pleasure: latte met een beetje suiker.. Klaar om te vertrekken!

Na 3 maanden wekelijkse therapie was ik klaar voor mijn eerste solotrip. Bestemming: Mons, in Wallonië. Niet te ver maar ook niet te dichtbij, EN waar ze niet Nederlands spreken, want ook dat bezorgt mij angsten. Om 10u ’s ochtends was ik er klaar voor, maar eerst nog mij guilty pleasure van bij de lokale bakker: een GROTE latte met een beetje suiker in.

Na 1,5 uur rijden overviel mij de gedachte ‘fuck wat ben ik aan het doen?’ Ik voelde een lichte spanning…oké, focus Lieselotte, even mijn hartslag voelen, mijn handen checken, zijn ze niet aan het trillen – Een ondertussen vaste gewoonte om dit te doen als ik ergens naartoe ga – Ok…oef…het is nog ok…rustig…’ Ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’ ‘ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’ ‘ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’….

Na een vlotte rit van 2 uur kwam ik aan in het museum Beaux-Art-Mons! Zelfzeker stapte ik binnen; ‘bonjour, je veux un ticket s’il vous plait.’ ‘Nederlands?’ Vroeg de juffrouw aan de balie… ja ok mijn Frans is niet goed dus..Haha. Een paar uur slenteren tussen alle kunst, heerlijk was dat, en die stilte…de diepste klank. Zalig!

De angst verwelkomen als een oude bekende.

Ik kreeg een klein hongertje. Au-revoir tegen de baliedame en hop daar ging ik. Even de stad in. Daar vond ik een leuke Italiaan met heerlijke pasta’s. Wijntje dabei en genieten maar. Geen angst te bespeuren. Hoewel hij welkom was. Want daar draait het om: de angst verwelkomen als een oude bekende.

Mijn rit naar huis verliep even vlot. Thuis aangekomen, auto stilgelegd en yes ik had het gedaan! Zonder angst, met een bang hartje, maar ik had het gedaan…

Het trof mij tot in de het diepst van mijn ziel. Ik leerde de pijn van verlies, de pijn van verdriet. Soms verstikkend, soms boos maar steeds en altijd aanwezig. Ik leerde dat pijn leidt tot stress en stress tot allerlei lichamelijke klachten. In 2017 kreeg ik last van ‘angsten’, dikwijls ’s avonds in bed wanneer het donker en stil was.

Maar het ergste gebeurde tijdens mijn vakantie op Sicilië. Na een zware, vermoeiende wandeling in de hitte crashte ik. Uitgeput, moe, op…paniek! 2 dagen zat mijn lichaam vol spanning. Ik kon niet eten, bewegen, slapen. Een constante modus van vechten of vluchten. Alsof er een tijger voor mij stond!

Eens thuisgekomen ging ik naar de dokter. Het verdict: een zware maagonsteking.
Na een half jaar van onderzoeken, verschillende dokters en specialisten, 10 kilo lichter, besefte ik dat het dieper zat. Ik zat in mijn hoofd en mijn verdriet zat vast.

En de paniekaanvallen bleven niet weg…ze kwamen iedere keer ik weg ging uit mijn comfortzone, weg van huis…

In 2019 besloot ik dan met goede moed nog eens te proberen! Een ritje van 11 uur rijden samen met mijn vriend naar het mooie Oostenrijk. Eens aangekomen, begon het, mijn handen begonnen te trillen, mijn hoofd werd lichter, tintelingen door mijn lichaam, O nee o nee niet opnieuw, stomme paniekaanval .. ga weg.. zweten, beven, opgespannen spieren, IK WIL HIER WEG! IK WIL NAAR HUIS!

Dus we vertrokken terug naar huis….maar thuis bleef het in mijn hoofd maar rondgaan: hoe komt dit toch? Waarom ik? Ik kan dit niet aan. Dit is zo vermoeiend. Ik ben zo moe…ff gaan liggen….nee ik kan niet slapen….mijn lichaam staat zo gespannen…mijn hart gaat sneller slaan….O nee daar is hij terug…paniek!

En toen…toen ging het licht uit….ik werd wakker in Hasselt, op de psychiatrische afdeling.

Daar werd ik omringd door de liefste mensen, mijn zus en veel vrienden. Eindelijk, oef, hier is mijn probleem en help mij ajb! Na 3 weken in opname, ups and downs, vele negatieve gedachten, medicatie en gesprekken, kwam ik tot rust…ik kreeg beetje bij beetje weer energie.

Ik ging naar huis en besloot om hier eens en voor altijd kom af mee te maken. Ik schakelde een psycholoog in gespecialiseerd in cognitieve gedragstherapie en een goeie psychiater om mijn medicatie op te volgen. Langzaam maar zeker ging ik vooruit….maar wat met die paniek op reis?

Cognitieve gedragstherapie leert om dit niet uit de weg te gaan…dus dat is wat ik deed….met een bang hartje begon ik aan een nieuwe reis… iedere week een daguitstapje maken… Dit zeer spannende avontuur is voor mij met een met zeer bang hartje, maar wil ik toch graag met jullie delen.

Omdat leven met een angststoornis nu eenmaal kut is, en het ons leven niet mag bepalen!