1 jaar en 9 maanden later na mijn reis naar Egypte was het zover. Ik ging al op mijn eentje naar de zee, zonder angst. Maar plande ook al een reis naar Mallorca met een vriendin die ik last minute moest afzeggen omdat de dagen ervoor pure hel was. Nu was het erop of eronder. Mensen zeiden me: “Nou als het zo erg is, blijf je toch gewoon in België reizen?” “Probleem opgelost, toch?” Zo bekeek ik het niet… als je je angst je wereld laat kleiner maken, dan laat je die winnen en is de kans groot dat hij je wereld alleen maar kleiner en kleiner maakt.
Karlien, mijn reisgenoot, en ik lieten hier en daar regelmatig vallen “Ey we hebben samen verlof, zullen we weg gaan?” Maar nooit plande we iets concreet. Tot 2 weken voor ons verlof. Ze vond een yogaretrait in Allicante, Spanje. De plaatsten waren beperkt en voor ik het wist klikte ik op boeken.
‘Met iedere dag die passeerde zag ik in mijn ooghoek, de pitbull rechtstaan uit zijn slaap. Ik probeerde niet te kijken maar naarmate hij dichter kwam, werd het moeilijk.’
Ik stuurde naar Karlien: “ik kan het niet, ik ga niet mee, sorry!” Om de dag erna een berichtje in te spreken: “Sorry, ik ga wel mee, had even een slecht moment.” Karlien, die heel goed weet wat het is, reageerde iedere keer met begrip en liefde. Iemand anders zou denken ‘Amai zeg die weet het toch ook niet ze!’ Maar zij niet. Ik voelde dat zij het was waar ik dit mee moest doen. Dus ik ging ervoor! Maandag 13 september, met mijn pluchen pitbull in mijn rechterhand, valies in de linkerhand bracht mijn vriendin Lien me naar de luchthaven.
Eens daar begonnen de zenuwen door mijn lichaam te zinderen. Blijkbaar had ik al 3 keer dezelfde vraag aan Karlien gesteld en luisterde niet eens naar het antwoord. Het enigste wat ik hoorde was de stem in mijn hoofd: ‘ik voel me niet goed, ik voel me niet goed, ik voel me niet goed’ Ik besloot een halve temesta te nemen. We checkten in en het begon…
‘We stonden klaar aan de gate en ik bevroor. Ik werd misselijk, duizelig, trillende handen en begon te huilen. ‘Ik kan het niet, ik wil terug naar huis!’
Karlien reageerde opnieuw alsof ik zei dat ik gisterenavond patatjes met vlees had gegeten. Ze dwong me niet. Ze zei gewoon: “Ok je moet niet, het is niet erg.” Maar ik vond het wel erg…
Ik besefte als ik nu naar huis ging dat ik in een zwart gat ging vallen. Dat de teleurstelling ervoor ging zorgen dat ik 5 dagen mijzelf als een ongelofelijke verliezer ging voelen. Het was kiezen tussen de pest of de cholera. Voor ik het wist hoorde ik mijzelf zeggen “ok, ik ga mee!” Ik besloot mijn oortjes in te doen, mij even af te sluiten en rustige muziek te luisteren. Toen we eenmaal naar buiten wandelde en ik de Boeing 737 zag, ging er een nieuwe energie door mij heen. Het voelde als de juiste keuze. De vliegreis verliep vlot. Het opstijgen en dalen vind ik dan ook een geweldig gevoel! Toen we landen, voelde ik weer die spanning.
Voor ik vertrok, had ik laten weten aan Anouk, van de yogaretrait, dat ik een angststoornis heb. Zij reageerde heel begripvol en ook zij was het die klaarstond op de vlieghaven. Ze moest het aan mijn ogen gezien hebben. Karlien legde onmiddellijk aan haar uit wat de situatie was en Anouk was een engel. Ze ging dadelijk in gesprek met mij en negeerde het niet. Ze keek me recht aan en vroeg hoe ik me voelde. Ze vertelde dadelijk over haar ervaringen met angst. Eens aangekomen in hun huis, stond er al dadelijk lekker eten voor ons klaar bereid door haar man Colin. We waren omringd door olijfbomen, palmbomen, prachtige gekleurde bloemen, de grappigste kleine balkippetjes, katten, schapen en een super schattig geitje. Ik voelde de liefde die ze in dit prachtige huis hadden gestoken.
We leerde al dadelijk de rest van de groep kennen. 4 vrouwen, allemaal van een ander land, allemaal met een andere persoonlijkheid maar allemaal daar om rust te vinden. De dagen passeerde en iedere dag was er een uitdaging voor mij. Karlien nam veel zorgen van mij weg door telkens die angsten ook even voor te leggen aan Anouk en Colin die iedere keer een gepaste uitweg voorstelde als de paniek zou toeslaan. Maar hij kwam niet… Iedere dag dacht ik dat hij wel zou komen. Na 5 jaar te reizen met angsten was dit zelfs vreemd.
Wanneer ik mijn ogen sloot, zag ik de pitbull slapen. Te lui om op te staan.
Karlien en ik hadden hetzelfde tempo. We deden zelfs extra dingen bovenop de planning die voor veel hilarische momenten zorgde. Er waren tranen, maar deze keer van het lachen en van geluk. Karlien liet me meer dan eens merken hoe fier ze was op mij. Op een avond vroeg ze mij “Vertel mij eens over tattie?” Die avond en die vraag zal ik nooit vergeten. Zo’n vraag stellen, dat is vriendschap in zijn mooiste vorm. Dinsdag maakte we een fietstocht naar het strand. Onderweg besefte ik dat ik mijn temesta vergeten was. Mijn back-up. En ik kreeg bang. We gingen ergens zitten, dronken een wijntje en Karlien at in een sneltempo een bord calamaris leeg omdat de kans groot was dat ik plots wilde vertrekken. Ja zo’n goei vriendin is ze 🙂 Ik moest even wandelen. De golven waren zo wild op dat moment dat ik er gewoon wilde inspringen en gek doen. Uiteraard had Karlien hetzelfde idee. Ik beelde me in dat de golven mijn angsten waren en dat ik ze gewoon over me heen liet gaan terwijl Karlien alle moeite van de wereld deed om haar bikini niet te verliezen 🙂
Ik kreeg veel berichtjes van vrienden, familie en zelfs collega’s en ex-collega’s. Één boodschap van een vriend heb ik gedurende de reis vaak tegen mijzelf gezegd; ‘je bent dezelfde persoon op vakantie. Je staat daar hetzelfde op, je ontbijt daar hetzelfde en de zwaartekracht is daar hetzelfde.’ Iets wat mensen met angst vaak vergeten. De veiligheid zit in jezelf. Deze keer had ik het gevoel dat mijn anker in mij zat en niet was thuisgebleven. Waarom lukte het mij nu wel? Ondertussen was mijn relatie van 7 jaar ten einde gekomen. De maanden die daarop volgden heb ik heel hard gewerkt aan mijzelf. Ik gaf mijzelf de tijd om de dingen te doen die ik leuk vond en liet alle emoties over me heen komen. Ik omringde me met mensen die lief waren en steun boden. Ieder op zijn manier trok mij vooruit. Sommige waren als een soort coach. Ze inspireren je, ze moedigen je aan, ze nemen je onzekerheden weg, ze trekken je vooruit, ze geven je energie maar op een bepaald moment moet je ook loslaten en het alleen doen. Het blijft een cliché maar jezelf graag zien is heel belangrijk. Mijn angststoornis probeer ik ook graag te zien. Het heeft een pad geopend voor mij die ik anders nooit had bewandeld. Het heeft gezorgd voor diepere gesprekken, connecties en nieuwe vriendschappen. Dat koester ik!
Laat me het kort even over die temesta hebben. Ik ben hier geen voorstander van. Ook Ann mijn psycholoog niet. Er is nog nooit iemand verlost van een angststoornis door temesta te nemen. Tot nu toe reisde ik zonder ze te nemen. Tot dus vorige week, dat halve kleine wit pilletje voor ik vertrok. De volgende dagen sprak ik af met Karlien om de paniek samen op te vangen en samen te beslissen wanneer ik het zou nemen. Maar de paniek bleef dus weg…Iedere dag was een overwinning. En iedere dag nam ik een moment voor mijzelf, in de witte schommel onder de olijfboom, om hier bij stil te staan. Ik was fier op mijzelf! 5 jaar lang, ben ik blijven proberen, reis na reis, angst na angst. Om de 3 weken therapie, yoga en veel meditatie. Ik bleef hopen en bleef proberen omdat ik mijn angsten mijn leven niet liet bepalen. Het was me gelukt. I fucking did it!
Waarom spaghetti met wodkasaus? Omdat ik dit goed kan maken. Omdat iedereen die mij kent, nu zal glimlachen en denken ‘dju dat was lekker’ of ‘ik probeerde het te maken maar was niet hetzelfde als die van u’ Omdat ik het wil maken voor degene die dit nu lezen en het nog nooit proefde. Omdat ik het steeds maak met liefde. Omdat het staat voor wie ik ben. Simpel maar met een extra twist. Met pit. Met durf. Met lef. Nooit saai. Niet zoet. En met een beetje angst…
Bedankt Karlien en bedankt pitbull…
Gracias a la Vida!
Lieselotte Zels 