Mijn naam is Lieselotte, 31 jaar, groot, blond en altijd enthousiast. Tot ik in 2016 viel… hard, diep, in het oneindige. Mijn liefste Tattie, mijn mama, mijn vriendin, mijn alles verloor ik aan een moeilijk en lang gevecht tegen kanker.
Het trof mij tot in de het diepst van mijn ziel. Ik leerde de pijn van verlies, de pijn van verdriet. Soms verstikkend, soms boos maar steeds en altijd aanwezig. Ik leerde dat pijn leidt tot stress en stress tot allerlei lichamelijke klachten. In 2017 kreeg ik last van ‘angsten’, dikwijls ’s avonds in bed wanneer het donker en stil was.
Maar het ergste gebeurde tijdens mijn vakantie op Sicilië. Na een zware, vermoeiende wandeling in de hitte crashte ik. Uitgeput, moe, op…paniek! 2 dagen zat mijn lichaam vol spanning. Ik kon niet eten, bewegen, slapen. Een constante modus van vechten of vluchten. Alsof er een tijger voor mij stond!
Eens thuisgekomen ging ik naar de dokter. Het verdict: een zware maagonsteking.
Na een half jaar van onderzoeken, verschillende dokters en specialisten, 10 kilo lichter, besefte ik dat het dieper zat. Ik zat in mijn hoofd en mijn verdriet zat vast.
En de paniekaanvallen bleven niet weg…ze kwamen iedere keer ik weg ging uit mijn comfortzone, weg van huis…
In 2019 besloot ik dan met goede moed nog eens te proberen! Een ritje van 11 uur rijden samen met mijn vriend naar het mooie Oostenrijk. Eens aangekomen, begon het, mijn handen begonnen te trillen, mijn hoofd werd lichter, tintelingen door mijn lichaam, O nee o nee niet opnieuw, stomme paniekaanval .. ga weg.. zweten, beven, opgespannen spieren, IK WIL HIER WEG! IK WIL NAAR HUIS!
Dus we vertrokken terug naar huis….maar thuis bleef het in mijn hoofd maar rondgaan: hoe komt dit toch? Waarom ik? Ik kan dit niet aan. Dit is zo vermoeiend. Ik ben zo moe…ff gaan liggen….nee ik kan niet slapen….mijn lichaam staat zo gespannen…mijn hart gaat sneller slaan….O nee daar is hij terug…paniek!
En toen…toen ging het licht uit….ik werd wakker in Hasselt, op de psychiatrische afdeling.
Daar werd ik omringd door de liefste mensen, mijn zus en veel vrienden. Eindelijk, oef, hier is mijn probleem en help mij ajb! Na 3 weken in opname, ups and downs, vele negatieve gedachten, medicatie en gesprekken, kwam ik tot rust…ik kreeg beetje bij beetje weer energie.
Ik ging naar huis en besloot om hier eens en voor altijd kom af mee te maken. Ik schakelde een psycholoog in gespecialiseerd in cognitieve gedragstherapie en een goeie psychiater om mijn medicatie op te volgen. Langzaam maar zeker ging ik vooruit….maar wat met die paniek op reis?
Cognitieve gedragstherapie leert om dit niet uit de weg te gaan…dus dat is wat ik deed….met een bang hartje begon ik aan een nieuwe reis… iedere week een daguitstapje maken… Dit zeer spannende avontuur is voor mij met een met zeer bang hartje, maar wil ik toch graag met jullie delen.
Omdat leven met een angststoornis nu eenmaal kut is, en het ons leven niet mag bepalen!
Lieselotte Zels 