Guilty pleasure: latte met een beetje suiker.. Klaar om te vertrekken!
Na 3 maanden wekelijkse therapie was ik klaar voor mijn eerste solotrip. Bestemming: Mons, in Wallonië. Niet te ver maar ook niet te dichtbij, EN waar ze niet Nederlands spreken, want ook dat bezorgt mij angsten. Om 10u ’s ochtends was ik er klaar voor, maar eerst nog mij guilty pleasure van bij de lokale bakker: een GROTE latte met een beetje suiker in.
Na 1,5 uur rijden overviel mij de gedachte ‘fuck wat ben ik aan het doen?’ Ik voelde een lichte spanning…oké, focus Lieselotte, even mijn hartslag voelen, mijn handen checken, zijn ze niet aan het trillen – Een ondertussen vaste gewoonte om dit te doen als ik ergens naartoe ga – Ok…oef…het is nog ok…rustig…’ Ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’ ‘ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’ ‘ik hoef niet alles te geloven wat ik denk’….
Na een vlotte rit van 2 uur kwam ik aan in het museum Beaux-Art-Mons! Zelfzeker stapte ik binnen; ‘bonjour, je veux un ticket s’il vous plait.’ ‘Nederlands?’ Vroeg de juffrouw aan de balie… ja ok mijn Frans is niet goed dus..Haha. Een paar uur slenteren tussen alle kunst, heerlijk was dat, en die stilte…de diepste klank. Zalig!
De angst verwelkomen als een oude bekende.
Ik kreeg een klein hongertje. Au-revoir tegen de baliedame en hop daar ging ik. Even de stad in. Daar vond ik een leuke Italiaan met heerlijke pasta’s. Wijntje dabei en genieten maar. Geen angst te bespeuren. Hoewel hij welkom was. Want daar draait het om: de angst verwelkomen als een oude bekende.
Mijn rit naar huis verliep even vlot. Thuis aangekomen, auto stilgelegd en yes ik had het gedaan! Zonder angst, met een bang hartje, maar ik had het gedaan…
Lieselotte Zels 